| Over de orchestratie van de nieuwe golf klimaatscepticisme |
|
|
|
Voor de pleitbezorgers van duurzame ontwikkeling (DO) is de recente jaarwisseling desastreus verlopen. Eind 2009 liep de VN-klimaatconferentie te pletter op de conferentiemuren in Kopenhagen. En begin 2010 zette het georchestreerde klimaatscepticisme een nieuw offensief in in zijn « asymmetrische oorlogsvoering ». Vanuit rechts-conservatieve denktanks, rechtstreeks gelinkt aan de fossiele lobby in de VS* en dubieuze figuren als Sarah Palin, werd een goed «ge-olie-de» en effectieve moddercampagne ontwikkeld om het VN-klimaatpanel in diskrediet te brengen.** Ondanks de signalen uit de natuur dat de gevolgen van de opwarming (bv. stijging zeeniveau, verlies Noordpoolzee-ijs) zich sneller aan het manifesteren zijn dan aanvankelijk verwacht***, wint de ontkenningsindustrie zienderogen aan terrein. Irrationalisme troef ! Voor de kansen op een wettelijk bindend, mondiaal klimaatverdrag is de renaissance van het klimaatsceptisme geen goed nieuws. President Obama zal het buitengewoon moeilijk hebben om zijn klimaatwet door de Senaat goedgekeurd te krijgen. En zonder VS-klimaatwet komt er wellicht geen nieuw mondiaal klimaatakkoord. Laten we echter alstublieft niet wachten op een stringent mondiaal klimaatakkoord om hic et nunc de DO-uitdaging aan te gaan, van het lokale, het nationale tot zelfs het Europese niveau. Een transitiebeleid levert ons massa’s voordelen op: jobs, energieautonomie, leefbare steden... Voor cynisme is er geen ruimte; optimisme is een morele plicht. Peter Tom Jones, 21/2/2010 Voor meer duiding, zie hieronder: * Over de link tussen klimaatscepticisme en rechts-conservatieve denktanks, zie Kaderstuk 2.1 ‘Klimaatscepticisme en conservatieve denktanks’ in Terra Reversa, p. 74: In het vakblad Environmental Politics verscheen een uitputtende literatuurstudie over het georganiseerde klimaatscepticisme. Peter Jacques en collega’s (2008) screenden de milieusceptische literatuur van de laatste 30 jaar. Hun conclusie is op zich niet verrassend, maar wel interessant: de grote meerderheid (meer dan 92 procent) van ‘milieu- en klimaatsceptische boeken’ kan rechtstreeks in verband gebracht worden met politiek georiënteerde, rechts-conservatieve denktanks: ‘Het milieuscepticisme is een elitaire reactie op de mondiale milieubeweging, die georganiseerd wordt door centrale spelers in de conservatieve beweging. Het bevorderen van scepticisme is een sleuteltactiek van de antimilieubeweging, die gecoördineerd wordt door conservatieve denktanks. Deze beweging werd specifiek ontwikkeld om de op wetenschappelijke argumenten gebaseerde inspanningen van de milieubeweging te ondermijnen. Hierdoor is de notie dat de milieusceptici onbevooroordeelde analisten zouden zijn, die de mythes en afschriktactieken willen onthullen van hen die ze bestempelen als pseudowetenschappers, ongeloofwaardig. Op dezelfde manier is het beeld dat sceptici van zichzelf ophangen als gemarginaliseerde ‘Davids’, die strijden tegen de machtige ‘Goliaths’ van de milieuactivisten en milieuwetenschappers, een schertsvertoning. De sceptici worden immers ondersteund door politiek machtige conservatieve denktanks, die worden gesponsord door rijke verenigingen en bedrijven.’ (Jacques, Dunlap en Freeman, 2008: 364) Voor een uitvoerige analyse van de bijzondere relatie tussen klimaatsceptici en rechts-conservatieve bewegingen verwijzen we ook graag naar het hoofdstuk ‘De ontkenningsindustrie’ in het boek Hitte van de Britse milieujournalist George Monbiot (2007).
** Over de orchestratie van de hetze tegen het IPCC, de discussie over de vermeende fouten van het IPCC(los van de twee reële fouten omtrent de Himalayagletsjers en het cijfer over Nederland) en de bedenkelijke rol van de media in de versterking van de hetze, zie enkele recente artikels in de Britse krant The Guardian: *** Zie bv. The Copenhagen Diagnosis, 2009; www.copenhagendiagnosis.com |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
 |
| Peter Tom Jones is burgerlijk ingenieur Milieukunde, doctor in de
Toegepaste Wetenschappen en werkzaam als Onderzoeksmanager (IOF) aan de
K.U.Leuven, met specialisatie in industriële ecologie. Hij is één van de
15 pioniers van Plan C, de Vlaamse transitie-arena voor een duurzaam
materialenbeheer én van Terra Reversa, de Vlaamse denktank voor
ecologische economie. Als ‘geëngageerd wetenschapper’ publiceerde hij
talloze artikels, boekartikels en opiniestukken omtrent thema's als
klimaat, transities, industriële ecologie en ecologische economie. Hij
is co-auteur van o.a. Terra Incognita (Ginkgo, Gent, 2006), Het
Klimaatboek (Berchem, 2007), Klimaatcrisis (Antwerpen,
2009) en Terra Reversa (Berchem/Utrecht, 2009). Lees Meer... |