|
(Jones & Keytsman, Groen!-website, 16/2/2007)
Sinds het rapport van het VN-klimaatpanel van begin februari verdringen Belgische toppolitici zich om hun bezorgdheid over het klimaat wereldkundig te maken. Helaas blijkt de stap van bezorgdheid naar reëel engagement en doortastende beleidsmaatregelen nog steeds dode letter. Zo zijn er nog steeds geen windturbines op zee, wordt er nauwelijks geïnvesteerd in hernieuwbare energie, blijft de energiearmoede toenemen en blijft het gigantische potentieel aan energiebesparing in ons land onbenut.
Vandaag vieren we de tweede verjaardag van de inwerkingtreding van het Kyotoprotocol. Aan stoere verklaringen ook nu geen gebrek. Zo maakt minister Tobback zich sterk dat hij zonder problemen de Kyotodoelstelling zal halen. Premier Verhofstadt pleit zelfs voor verdergaande doelstellingen dan die uit het Kyotoprotocol. Als laatste in het rijtje zal minister Peeters zijn collega’s wellicht bijtreden: “we zitten op koers richting Kyoto”.
De cijfermatige doelstellingen wil men echter halen door het massaal aankopen van vervuilingsrechten in het buitenland. Men jaagt zo flink wat belastingsgeld door de deur maar vermindert niet echt de uitstoot. Het is hallucinant dat men nooit externe tegenover interne maatregelen heeft afgewogen. Bovendien heeft minister Peeters hiervoor geld uit het Energiefonds gebruikt, dat oorspronkelijk louter was bedoeld voor interne maatregelen. Het is veel zinvoller om deze middelen te investeren in het klimaatvriendelijk maken van onze eigen huizen, wegen, bedrijven en economie. De luchtkwaliteit in eigen land zal verbeteren en men creëert ook duizenden jobs in de Belgische bouwsector of in de groene innovatiesector.
Op basis van het klimaatbeleid van de Vlaamse regering zien we weinig reden voor een hoerastemming. De resultaten werden geboekt dankzij het Vlaams klimaatbeleidsplan 2002-2005 en het Vlaams Klimaatbeleidsplan 2006-2012 blijkt niet meer dan een voortzetting van het klimaatbeleid van de vorige regering. De Vlaamse klimaatconferentie die werd aangekondigd als “een open dialoog met het middenveld” leverde nochtans 365 concrete voorstellen op. Tal van creatieve oplossingen werden van tafel geveegd zonder duidelijke motivering. De “open dialoog” bleef uiteindelijk beperkt tot een eenzijdig engagement van de middenveldorganisaties, en leidde niet tot de vooropgestelde trendbreuk.
De milieubeweging, de Minaraad en SERV gaven al meermaals aan dat belangrijke informatie voor het grondig beoordelen van het klimaatbeleid ontbreekt. Het gaat onder meer om de onderbouwing van de emissieprojecties, de reductiepotentiëlen in de verschillende sectoren en de financiering van de aankoop van emissiekredieten. De Europese Commissie, die de cijfers wél onder ogen kreeg, gaf het Vlaams klimaatbeleid over de hele lijn een onvoldoende. Zo werd de Vlaamse regering teruggefloten voor dalende emissies in de transportsector. Die werden door de Commissie op ongeloof onthaald bij gebrek aan onderbouwende beleidsmaatregelen.
Het is onduidelijk hoe de extra minderuitstoot die de Commissie oplegt, zal worden verdeeld. Het falende klimaatbeleid creëert zo grote onzekerheid bij bedrijven. Dit valt onmogelijk te rijmen met behoorlijk bestuur. De sluimerende barsten in het maatschappelijke draagvlak kwamen vorige week pijnlijk aan de oppervlakte toen zowel de Bond Beter Leefmilieu als Unizo nogmaals pleitten voor een slimme kilometerheffing.
Op federaal niveau lanceerde premier Verhofstadt dan weer enkele dagen geleden met veel bravoure een Kyoto-plus plan dat België op weg moet zetten naar een CO2-vrije samenleving. Eenmaal van de verpakking ontdaan, blijkt dit plan een bundeling van losse flodders. Het gaat ongetwijfeld zijn illustere voorganger, de verpakkingstaks die recent technisch onuitvoerbaar bleek, achterna. De federale overheid heeft zich in 2004 geëngageerd tot de aankoop van 12,3 Mton CO2 emissierechten. Op dit moment blijkt slechts 0,3 Mton gecontracteerd te zijn. Dit gebrek aan concrete resultaten riep eind 2006 ook bij de Europese Commissie kritische vragen op. Dus, ondanks de stoere verklaringen en het gegoochel met cijfers is ons land één van de slechtste leerlingen in de Europese klas.
Een echte omslag dringt zich op. Wetenschappers zijn duidelijk: tegen 2050 dienen industriële landen 80% minder uit te stoten en er rest ons nog 10 à 15 jaar om een doortastend klimaatbeleid op poten te zetten. Hiervoor is de concrete samenwerking nodig van werkgevers en werknemers, de verschillende overheden van dit land en milieu- en sociale organisaties. Met dat middenveld moet een echte dialoog aangegaan worden. Wij roepen iedereen op om een klimaatpact te sluiten met concrete, op klimaatwetenschap gebaseerde engagementen, op korte én lange termijn. Jaarlijks dient België 3% uitstoot te besparen; tegen 2030 moet ons land een minderuitstoot hebben gehaald van 50% om tegen 2050 de nodige reductie van 80% te kunnen optekenen. Dit engagement moet in een volgend regeerakkoord én klimaatwet worden verankerd. Een dergelijk duidelijk kader creëert zekerheid voor burgers en bedrijven, en stelt de toekomst veilig voor de volgende generaties. Aan stoere verklaringen en vrijblijvende beloftes hebben die niets, aan concrete resultaten des te meer.
Peter Tom Jones, is kandidaat voor Groen! bij de federale verkiezingen (2de plaats Senaat)
Els Keytsman, licentiate economie, is kandidaat voor Groen! bij de federale verkiezingen (Oost-Vlaanderen, Kamer)
|
