Peter Tom Jones

In het septembernummer van het vakblad BioScience werd een opgemerkte paper gepubliceerd over een schijnbare paradox: hoe komt het dat, gemiddeld gezien, het relatief goed gesteld is met het menselijk welzijn terwijl fundamentele mondiale milieudiensten zichtbaar achteruitgaan? In het artikel onderzoeken de auteurs verschillende hypothesen om deze paradox te verklaren. De meest plausibele is dat het effect van de ecologische onduurzaamheidscrisis op het gemiddelde, mondiale welzijn slechts met vertraging doorwerkt (bv. de opwarming van de aarde is een probleem waarvan de gevolgen zich cumulatief in de toekomst voordoen...). Daarnaast wil ik zelf waarschuwen voor het gevaar van 'geaggregeerde' indices, zoals het gemiddelde mondiale welzijn. Dat zegt namelijk niets over de ongelijkheid in dat welzijn. Dat is vergelijkbaar met de stelling "het gemiddelde inkomen stijgt", terwijl dit eveneens kan betekenen dat de kloof tussen arm en rijk aanzienlijk groter wordt. Oppassen dus.

Hieronder volgt een korte analyse van het artikel in het poplulariserende wetenschapsblad Scientific American. De pdf van het bewuste artikel in BioScience vindt u hier: Download pdf BioScience artikel hier

Uit Scientific American: http://www.scientificamerican.com/blog/post.cfm?id=if-the-world-is-going-to-hell-why-a-2010-09-01

Over de vier hypothesen:

The authors then present four hypotheses that might help to explain the environmentalist's paradox. Here is their summary:

1. Critical dimensions of human well-being have not been captured adequately, and human well-being is actually declining. Measures of well-being that suggest it has increased are wrong or incomplete.
2. Provisioning ecosystem services, such as food production, are most significant for human well-being; therefore, if food production per capita increases, human well-being will also increase, regardless of declines in other services.
3. Technology and social innovation have decoupled human well-being from the state of ecosystems to the extent that human well-being is now less dependent on ecosystem services.
4. There is a time lag after ecosystem service degradation before human well-being is negatively affected. Loss of human well-being caused by current declines in services has therefore not yet occurred to a measurable extent.