Peter Tom Jones

(artikel verschenen in het tijdschrift Perspectief, nr. 3, Actief burgerschap en duurzaam milieu)

Te lang is het internationale debat rond ‘duurzame ontwikkeling’ gemonopoliseerd geweest door de klassieke 3P-invulling ervan (‘zwakke duurzaamheid’). Volgens deze visie streeft duurzame ontwikkeling een evenwicht na tussen het sociale (People), het economische (Profit) en het ecologische (Planet). Meer dan 20 jaar na het fameuze Brundtlandrapport wordt het duidelijk dat reële duurzame ontwikkeling de afhankelijkheidsrelaties tussen het sociale, het economische en het ecologische anders moet leren bekijken. Zonder een stabiel functionerend Ecosysteem Aarde is er ook geen gezonde economie en een gezonde samenleving mogelijk. Sterke duurzaamheid is een conditio sine qua non voor reële duurzame ontwikkeling. Deze randvoorwaarde plaatst ook heel het debat over de transitie naar een groene of ecologische economie in een ander daglicht.

Factor 10-reductie

Sinds het midden van de jaren 1980 overschrijdt de mondiale milieu-impact de draagkracht van de aarde. Business as usual-projecties suggereren dat de ecologische overshoot verder kan toenemen van de huidige 30 procent tot zelfs 100 procent tegen de jaren 20301. De gevolgen laten niet op zich wachten. Naast de opwarming van het klimaat, worden we in toenemende mate geconfronteerd met biodiversiteitsverlies, erosie, verzuring van de oceanen en grondstoffenschaarste (olie, aardgas, fosfaat, diverse metalen, zeldzame aardmetalen enz.). Om die roofbouw te stoppen moet het respecteren van de ecologische grenzen eindelijk de basis vormen voor onze sociale en economische ontwikkeling. Er is bijgevolg behoefte aan een transitie naar een nieuw ecologisch-economisch model, dat een hoge levenskwaliteit weet te koppelen aan een lage milieu-impact.

Lees verder op p. 22 van de pdf van dit themanummer over duurzaamheid:

http://www.sociumi.be/downloadbare_pdf's/perspectief3-10LR.pdf